Noc była długa.

Bicie serca.

Rośnie tętno.

Chcę.

Cholernie chcę,

żeby to nie była prawda.

To co przeczytałam.

Przecież mnie kochałaś.

Byłyśmy dla siebie,

a nie przeciw sobie.

W jeden dzień

to wszystko

co nas łączyło,

obietnice,

siostrzane więzi,

więzi związku

-pękły.

Co z tego,

że wszystko umiera

wraz z moją duszą

na czele.

Co z tego?

Nikt nie potrafi mi pomóc.

Skąd mam wiedzieć

czy Twoje słowa

kierowane niegdyś do mnie

nie są puste.

Skąd mam wiedzieć

czy tak jak ja

zaglądasz często w nasze wspólne wspomnienia.

Skąd mam wiedzieć

co przygotowało dla mnie jutro.

Jak powietrza potrzebuję tego,

żeby bolała Cię moja nieobecność.

Wcale nie czuję się przez to lepiej.

Wcale nie jak człowiek.

Wcale nie chciałam poczuć się lepsza.

Po prostu staram się nie tonąć w swoistej wyobraźni.

Moją duszę przepełniła empatia.

tylko Ty i setki wspomnień

Idę przez miasto.

Ciągle przez siebie.

Dookoła ciemno.

Przedzieram ciszę

moim cichym stukaniem

stóp.

Rozproszone cienie gdzieniegdzie.

Ściga mnie nikłe światło lamp samochodów.

Błądzę. 

W ręku trzymam moje kudłate myśli.

Odwiedziłam dworzec.

Zawsze fascynowały mnie pociągi.

Gnały przed siebie,

bez umiaru. 

Peron trzeci.

Odjechała ciężka maszyna

z jedenastoma wagonami.

Znów cisza.

Cisza to dobry moment

na zaprzyjaźnienie się z tym

co czyha w ciemności.

Owiń siebie moimi rękami.
Zapleć je na swoich biodrach niczym powiewającą na wietrze wstążkę. 
Poczuję się bezpiecznie.
Nigdzie nie odejdziesz.
Będziemy tak trwać na werandzie pod gołym niebem.
W powietrzu tylko woń wolności.
Jedenaście mil od cywilizacji.


Obsyp moją szyję pocałunkami i pilnuj, żeby żaden nie spadł.
Spraw, bym poczuła się bezpiecznie.
Pójdę z Tobą w dół drogi którą obierzesz,
gdzie stoi stodoła podpalona zaraz po naszym odejściu.
Zaśniemy na sianie
identycznie oddychając,
a serce jak kołatką zastuka.


Boże, spójrz mi w oczy
i nie nazywaj kłopotów po imieniu.
Nie należy szukać dla nich odpowiednich słów.
Wyrosły z biblijnej winorośli,
a ja nieświadoma tylko je pielęgnuję.

Uciekam, 
biorę oddech,
rzucam się ze skały,
modlę się w duchu,
by anioły mnie złapały.

I'm not shy.

Nie widzę sensu
odzywania się
jeśli nie mam nic ciekawego
do powiedzenia.
Jestem uczulona 
na zbyt nachalne
kontakty ludzkie. 
Najlepiej czuję się sama,
w swoim własnym towarzystwie.
Wśród swoich własnych
żółtych ścian.
Wśród swoich zakurzonych mebli,
które dużo już widziały,
dużo słyszały,
dużo przeżyły,
przesiąkły moim zapachem,
wspomnieniami.
Wciąż słuchają
mojego płaczu w nocy,
moich rozmów ze sobą,
moich myśli wypowiadanych na głos.
Są przy mnie,
ale co się z nimi stanie,
kiedy ja odejdę?
Ktoś zedrze bezuczuciowo
tapety ze ścian,
które codziennie czuły 
moją bliskość,
mój dotyk,
opieranie się plecami.
Zostanie tylko naga ściana.
Szara.
I nikt więcej na nią nie spojrzy
z uczuciem.
A może
nasz związek 
jest na tyle ścisły,
że i ta 
szara
naga
ściana
kiedyś zatęskni za mną.

Późno przyszedł sen.

Przyszedł i był zły.

Nie gniewaj się kochanie.

Umarłam wczoraj

-w wannie.

niż ktokolwiek kiedykolwiek

Znów ten niewyobrażalny ból
po przeczytaniu tego wszystkiego.
Łzy,
które jedna po drugiej
spływają
z pustych,
niewyspanych oczu.
Wycieram je wciąż,
ale nie potrafię
przestać żyć


przeszłością.

Boże, znów to robię.
to się chyba skoń... nie skończy
już nigdy.
po raz kolejny
podchodzę to tej szkatułki
wyjmuję to co trzeba
(lub też nie trzeba...
nie powinnam, ale...)
idę do łazienki
jestem gotowa
tak
to jest ten moment
chcesz tego
bardzo
teraz albo nigdy
weź się w garść
to spełnienie Twoich marzeń
nagroda za życie
zrób to jak Cię uczyłam
jak ona Cię uczyła
widzisz ją co noc
to nie jest wytwór Twojej wyobraźni
zrób to
zrób to, ale nie patrz w lustro

następuje moment zawahania
różne myśli przechodzą mi przez głowę
jestem Niczym.
tak naprawdę.
patrzę w lustro
widzę te przemęczone, puste oczy
poddaję się.
powoli zsuwam się na ziemie
jestem bezsilna
opuściło mnie.


wszystko.

something new.

To co? Coś nowego? 

Zupełnie.

Znudziło mi się fotoblożkowanie. 

Musicie wybaczyć.

Mój mózg 

dokonuje jakichś 

zasadniczych adaptacji 

i przygotowywuje się do tego

co dzieje się dookoła mnie.

Podpowiada mi.

Słyszę,

ale szepty te, 

są wciąż zbyt ciche,

abym mogła dokładnie się wsłuchać.

Nie ma sensu.

Nie, nie, nie.

Nie teraz. 

Jestem już zbyt daleko. 

Nie mogę wrócić.

Nie mogę wrócić do czegoś, 

co tak bardzo mnie niszczyło.

Dałam słowo.

Sobie.

A słowo dane sobie

jest dla mnie najcenniejszym.